บทสวด ภารสุตตคาถา

ภารสุตตคาถา

ภารสุตตคาถา

( หันทะ มะยัง ภาระสุตตะคาถาโย ภะณามะ เส ฯ)

ภารา หะเว ปัญจักขันธา

– ขันธ์ ๕ ชื่อว่าภาระแล

ภาระหาโร จะ ปุคคะโล

– และผู้แบกภาระคือบุคคล

ภาราทานัง ทุกขัง โลเก

– เครื่องถือมั่นภาระเป็นเหตุนำมาซึ่งความทุกข์ในโลก

ภาระนิกเขปะนัง สุขัง

– การวางภาระเสียได้เป็นสุข

นิกขิปิต๎วา คะรุง ภารัง

– บุคคลวางภาระหนักเสียได้แล้ว

อัญญัง ภารัง อะนาทิยะ

– ไม่ถือภาระอื่น

สะมูลัง ตัณ๎หัง อัพพุย๎หะ

– ถอนตัณหาพร้อมทั้งมูลรากแล้ว

นิจฉาโต ปะรินิพพุโต

– เป็นผู้หายหิวดับรอบแล้ว, ดังนี้ .

 ภารสุตตคาถา (อีกสำนวนหนึ่ง) 

( หันทะ มะยัง ภาระสุตตะคาถาโย ภะณามะ เส)

ภารา หะเว ปัญจักขันธา
-ขันธ์ทั้งห้า เป็นของหนักเน้อ

ภาระหาโร จะ ปุคคะโล

-บุคคลแหละเป็นผู้แบกของหนักพาไป

ภาราทานัง ทุกขัง โลเก

-การแบกถือของหนักเป็นความทุกข์ในโลก

ภาระนิกเขปะนัง สุขัง

-การสลัดของหนักทิ้งลงเสียเป็นความสุข

นิกขิปิต๎วา คะรุง ภารัง

-พระอริยเจ้าสลัดทิ้งของหนักลงเสียแล้ว

อัญญัง ภารัง อะนาทิยะ

-ทั้งไม่หยิบฉวยเอาของหนักอันอื่นขึ้นมาอีก

สะมูลัง ตัณหัง อัพพุย๎หะ

-เป็นผู้ถอนตัณหาขึ้นได้กระทั่งราก

นิจฉาโต ปะรินิพพุโต

-เป็นผู้หมดสิ่งปรารถนาดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ

 

เครดิตจาก : http://www.watpamahachai.net/watpamahachai-22.htm